آیین ما | نوشته های علی صفدری در زمینه ادیان، ملل و انسانها

علی صفدری | Ali Safdari

صاد

۶ مطلب با کلمه‌ی کلیدی «پورداوود» ثبت شده است

۰ نظر ۱۳ ارديبهشت ۹۵ ، ۰۹:۱۴


     البته نه تنها این نویسنده اوستا پژوه، بلکه اکثر علاقه مندان به فرهنگ زرتشتی و اوستایی افتخار می کنند که خط اوستایی کامل ترین خط اختراعی می باشد و اختراع این خط و نگارش اوستا به آن، سبب حفظ اوستا گردید؛ اما خود ایشان در سطوری بعد می نویسد: «بسیاری از کتاب های کهن ایرانی - و از آن جمله اوستا - به سبب مهجور ماندن زبان و ادبیات و خط های پهلوی و اوستایی و نیز به دلیل وجود پاره ای ناسازگاریها میان نهاد های دینی مزداپرستان و دین تازه ایرانیان، یا از میان رفت و یا دچار پراکندگی و نابسامانی شد». این اشتباهی بزرگ بود که اوستا را از زبان و فرهنگ عموم مردم جدا ساختند و گمان کردند با اختراع خطی بی نظیر، آن را محفوظ داشته اند که این کار خود سبب مهجور ماندن اوستا گردید.

     حتی ابراهیم پورداوود که شاید بزرگترین اوستاپژوه دوران معاصر باشد و بیشتر زرتشتیان ایرانی بر سر سفره ترجمه او از اوستا نشسته اند، اوستای کنونی را تنها بخشی از اوستا می داند و می نویسد:

     اوستایی که امروزه در دست داریم چهار یک اوستایی است که در روزگار ساسانیان در دست داشته اند.


۰ نظر ۱۶ اسفند ۹۴ ، ۱۰:۵۶
سایت آیین ما

//bayanbox.ir/view/815761966939999116/3234.png

بخشی از کتاب «ما و زرتشت» نوشته: علی صفدری


  • اوستا و خطوط میخی

     آنچه گذشت، بخشی از نوشتار پرویز ناتل خانلری، زبان شناس زبده ای است که اولین و شاید تنها کتاب تاریخ زبان فارسی را نگاشته است. در کنار گفته های خانلری، خواندن این قسمت از مقدمه پورداوود بر گات ها می تواند مکمل خوبی برای جهت گیری و تمرکز رساتر در ایران اوستایی باشد.

     ابراهیم پورداوود اولین مترجم اوستا به زبان فارسی می نویسد:

     از ایران قدیم دو یادگار خطی در دو زبان مختلف ولی نزدیک به هم باقی ماند، یکی به زبان جنوب غربی ایران که به خطوط میخی به فرمان پادشاهان بزرگ هخامنشی در بدنه سنگ خاراها و کوه ها و دیوارهای قصور و ظروف و مهر ها کنده شد؛ دیگری به زبان شمال غربی که به خط اوستا در کتاب مقدس اوستا نوشته گردید. اولی از چپ به راست نوشته می شود، دومی از راست به چپ، اولی که در روی سنگ ها نقش بسته شد نسبتا از حوادث روزگار محفوظ مانده و اینک چهارصد لغت در سینه کوه های ایران و کاخ های ویران از زبان شاهنشاهان نامدار به جاست. نخستین خط میخی در کوه بهستان (بیستون) در سال 520 پیش از مسیح به فرمان داریوش کنده شد و گویای داستان کشور گشایی آن شهریار است و آخرین خط در فارس به حکم اردشیر سوم در سال 350 پیش از مسیح در بدنه دیوار قصر خسروی نقش یافت. اما اوستا که در سینه فنا پذیر پیروان آیین مزدیسنا و یا روی چرم ستوران و کاغذ سست بنیان نقش بسته بود از آسیب روزگاران ایمن نماند. از نامه باستان با آن همه بزرگی که داشت امروز فقط هشتاد و سه هزار کلمه در اوستای کنونی به یادگار ماند، ولی نه به خط اصلی قدیم و نه به ترکیب و ترتیب دیرین. با این قدیمی ترین و مقدس ترین آثاری است که از ایران کهن به ما رسید.6


-------------------

[6] گات ها، کهن ترین بخش اوستا / ص 64